Gezinsvakantie 2011 in Trier

voor meer foto's, ga naar rubriek foto's

Op deze pagina vind je twee verslagen van onze IE gezinsvakantie in Trier nl.

van een blije mama en van hoofdmoni Inge.

 

 

 

IE vakantie 2011 in Trier 

verslagje van een blije mama

Zondag 17 april 2011, 8 u. Nog vroeg voor een zondagmorgen maar de hele familie is al paraat. Valiezen worden in de auto gepast, nog wat ditjes en datjes, oeps jassen vergeten … De 16de IE vakantie kan beginnen.

Met z’n vieren rijden we richting Lummen, waar de twee kids zullen overstappen in de grote bus. Annelien, bijna 20 kan niet meer wachten tot we er zijn, dat heeft nu lang genoeg geduurd. En Benjamin, 17 jaar, is voor de tweede keer moni. Fier denk ik terug aan 16 jaar geleden. Onze zoon had toen nog een persoonlijke moni, hij was amper 1 jaar en ik had het moeilijk om mijn baby achter te laten. Nu is hij zelf moni.

Als de bus vertrokken is begint de “vrijheid” voor ons ouders. Ook wij rijden richting Trier.

Snel uitpakken en gaan mini golfen en daar begint weer ons competitie gevoel. Vrouwen spelen tegen de mannen. Een terrasje lonkt en daar belanden we met z’n allen voor een eerste aperitiefje. Als we tegen etenstijd terug in ’t hotel aankomen zien we dat onze jongeren al helemaal in de IE-vakantie-sfeer zijn. Wat doet het deugd om te zien dat er nog zoveel jongeren zijn die zich vrijwillig inzetten voor anderen en daar zoveel plezier aan beleven ook. Meteen zit de sfeer er goed in, tevreden knikken de ouders naar mekaar: “we hebben dit jaar een goed moni-team!”.

Maandag bezoeken we een lei groeve in Fell. De zon is van de partij en maakt onze “mijnwerkersmaaltijd” tot een echt buitenfestijn. We worden flink in de watten gelegd en iedereen is het erover eens:”Wij hebben het verdiend!”. De dapperen onder ons doen nog een wandeling tussen de wijngaarden. Anderen vallen neer op een marginaal terras (bij gebrek aan beter). Wat kan het leven toch zalig zijn.

Dinsdag staat Saarburg op ons programma. Alhoewel het geplande treinritje niet kan doorgaan bij gebrek aan een treintje, wordt het een leuke voormiddag. Met de stoeltjeslift gaan we romantisch de berg op om daar te genieten van de rodelbaan.

Woensdag gaat het naar Riol. Geen onbekende activiteit vandaag. Op verzoek van alle ouders is dit een herhaling van vier jaar geleden. Het is dan ook een super toffe rondrit met een huifkar volgeladen met wijn. Martin, de wijnboer, laat ons zijn percelen wijnstokken zien. Boven op de berg is het zalig, de zon is weer van de partij en mevrouw Martin heeft een heerlijke broodmaaltijd naar boven gebracht. We genieten van de zon, een middagdutje past bij onze leeftijd vinden sommigen. Na de rondrit is er nog tijd om te proeven en vooral om een voorraadje Moezelspecialiteiten te bestellen om thuis na te genieten. Vandaag is het voor de kinderen een individuele dag. We mochten zelf een activiteit kiezen voor onze jongere. Voor Annelien werd het shoppen want aangezien we een valies vol winterkleren ingepakt hadden en het weer zo prachtig bleef moest onze dochter echt wel andere kleren gaan kopen. s’ Avonds was er voor Annelien en haar moni’s nog een uitstapje naar de cocktailbar. Deze dag kregen we onze dochter dus amper te zien.

Donderdag was de dag waar we allemaal naar uitkeken. Wellness voor de mama’s en quad-rijden voor de papa’s. ZALIG ………… De dag werd feestelijk afgesloten bij Massimo, een Italiaans restaurant waar we mochten gaan eten op kosten van de hoteleigenaar. De moni’s zorgden deze avond voor onze jongeren. Plezier voor iedereen dus. Maar dat maakte wel dat ik mijn dochter al twee dagen niet echt meer gezien had. Annelien had daar duidelijk geen last van.

Vrijdag werden we jagers in het stenen tijdperk. Alweer een competitie tussen mama’s en papa’s en met spijt in het hart moet ik schrijven dat de papa’s nipt gewonnen zijn. Het was een klimtocht in de bergen en kloven, boogschieten, graan malen tussen twee stenen, kortom: terug in de tijd gaan. Namiddag was het dan toch tijd om weer de beschaafde wereld in te trekken. Bezoekje aan Echternach.

Bij aankomst in het hotel zijn ook alle brussen, die niet een hele week konden meekomen op vakantie wegens werk en studie, gearriveerd in Trier. Het is een blij weerzien en wij hebben het gevoel van :”ja, nu zijn we compleet!”.

s’ Avonds was er voor de hele groep de onthulling van de “onbekende vriend”. Een beetje meer uitleg voor deze leuke rode draad van de week is wel gepast. Iedereen, moni, kid, ouder kreeg in ’t begin van de week een “vriend” toegewezen. Bedoeling was dat we deze vriend de ganse week zouden verwennen met cadeautjes, zelfgemaakt, briefjes, leuke attenties en verrassingen, zonder dat die persoon kan raden dat jij de onbekende vriend bent. Het leuke aan deze rode draad was dat er geen onderscheid gemaakt werd tussen ouders, kids en moni’s. Leuk leuk!

Zaterdag fietstocht van Trier naar Neumagen, lekkere lunch en daarna een rondvaart over de Moezel met een wijnschip. Heerlijk met dat zonnetje erbij.

Zondag is een baaldag, ook al is het Pasen. Ontbijt, de kinderen gaan paaseieren rapen en wij moeten inpakken. Toch nog even afronden op een terrasje in de zon.

Misschien maar goed dat de week voorbij is. Iedereen wordt een beetje moe en daarmee ook een beetje emotioneler. Traantjes vloeien sneller, gelukkig alleen maar traantjes van geluk. Een krop in de keel als je ziet hoe die twee moni’s van Annelien na zeven dagen nog steeds met dezelfde motivatie en energie voor haar zorgen, haar aan ’t lachen brengen, zorgen dat ze een comfortabele en leuke tijd heeft. Dank je wel Silke en Lisa. Tranen in de ogen als je de 13 jarige brus Nora bezig ziet als assistent-moni voor Annelien, die toch 7 jaar ouder is, als je ziet hoe die twee samen lachen, knuffelen, eten en drinken. Dank je wel Nora! Ik schrijf dit nu zo neer uit mijn gedachtegang maar ik ben er bijna helemaal zeker van dat dit ook de gedachten zijn van alle ouders. Dus dankjewel lieve Inge, Benjamin, Katrijn, Silke, Valentino, Lisa, Marth, Elke, Martijn, Joke, Elien, Lien, Stefano, Ezra,Nathalie, Hanne, Nora en Lotte, we hopen dat jullie er allemaal weer bij zijn volgend jaar.

Bij IE-Limburg noemen we onszelf de IE-familie en dat is niet voor niks. 16 jaar vakantie staat gelijk aan 16 jaar echte vriendschap. Zowel ouders, jongeren als brussen zijn altijd weer blij als er een nieuwe activiteit gaat komen.

Dankjewel voor zoveel meer dan alleen maar een leuke vakantie.

Mama Martien

 

Verslag IE – kamp 2011

door Inge (hoofdmoni)

De avond voor het vertrek is altijd spannend. Niet alleen moeten de koffers gemaakt worden, ook moet het draaiboek in orde zijn.

Alle afdrukken van reservaties en bestellingen, medicatiefiches, schriftelijke voorbereidingen van de activiteiten. Ik verwacht namelijk van mijn moni’s dat ze alles uitwerken en doormailen lang voor het kamp begint. Zo zijn we altijd op tijd klaar en zijn we zeker dat we al het materiaal tijdig kunnen verzamelen. Ik heb ook graag dat ze me persoonlijke en individuele activiteiten doorsturen om eventuele dode momenten op te vullen. Als het draaiboek goed in elkaar zit, kan ik gerust vertrekken.

De meeste moni’s stappen nog een beetje moe op de bus in Genk (waarschijnlijk een beetje last gehad van gezonde zenuwen). Dan vertrekken we richting Lummen, daar gaat het pas beginnen, daar staan onze buddy’s ons op te wachten (we noemen de gehandicapte jongeren zo, omdat we nog moeilijk van kinderen kunnen spreken). Nu is iedereen goed wakker en klaar om erin te vliegen. Iedereen zoekt meteen zijn of haar buddy en medemoni op. Onmiddellijk voel je dat het goed zit. Voor mij is dit altijd een heel spannend moment, zal het klikken, heb ik de juiste moni’s bij elkaar en nog belangrijker bij de juiste buddy gezet? Al snel gaan er plagerijen over en weer en worden er plannen gemaakt! Oef, dit zit al goed!

Dan mag de bus vertrekken en laten we de ouders achter! Op de bus wacht me een aangename verrassing: de moni’s nemen onmiddellijk hun verantwoordelijkheid heel serieus, er worden meteen truien uit gedaan, gekeken of alles toch wel zeker in orde is en dat met zoveel nieuwe moni’s dit jaar. Ik kan mijn geluk niet op! De moni’s verwisselen ook regelmatig van plaats zodat ze elkaar al wat leren kennen. Hier wordt een hoofdmoni heeeeeeel blij van!!!

Doorheen de week blijkt dat mijn eerste gevoel klopt. De sfeer zit meer dan ok en de juiste moni’s staan bij de juiste buddy’s. Je ziet iedereen gewoon genieten, iedereen is blij en uitgelaten. De spelletjes worden met veel lawaai en enthousiasme gespeeld.

Dat de sfeer tussen de moni’s heel goed zit, zie je tijdens ons avondje uit. We gaan met de moni’s bowlen. Iedereen kruipt gezellig bij elkaar en er wordt heel wat afgelachen en geplaagd. Na de bowling, worden er spontaan spelletjes gespeeld buiten, tijdens het wachten op het vervoer. Hier geniet ik van met volle teugen!

Nieuw dit jaar is de individuele dag. Op deze dag mochten de buddy’s kiezen wat ze het liefst willen doen. Voor de ene is dat uitslapen en de hele dag in de watten gelegd worden, met de nadruk op rust, terwijl er voor de andere niet genoeg actie kan zijn. Weer iemand anders kiest voor musea, anderen voor shoppen en allemaal willen ze graag iets lekkers gaan eten. Voor mij geen simpele dag, dit alles regelen en de controle afgeven, want ik kan niet met iedereen mee. Er zit niets anders op dan mijn moni’s alle vertrouwen te geven en dat verdienen ze allemaal. Ze doen het geweldig. Dat blijkt ook aan het einde van de dag. Alles is perfect gegaan en iedereen heeft enorm genoten. Opzet geslaagd! Stiekem ben ik toch blij om de hele groep weer samen te hebben, maar een individuele dag is zeker voor herhaling vatbaar.

Als tegen het einde van de week de 9 brussen (die in de blok zitten) erbij komen, houdt iedereen even de adem in. Het is zo een hechte groep geworden, vooral de nieuwe moni’s zijn er niet helemaal gerust in want ze kennen de brussen helemaal niet. Maar na een uurtje bleken alle zorgen ongegrond en vlogen de plagerijen in het rond.

De laatste dag in het pretpark deed iedereen wat hij graag wilde en met ondersteuning van de brussen verliep alles vlekkeloos.

We kunnen dus terugkijken op een super geslaagd kamp. Ik durf zeggen dat iedereen enorm genoten heeft, zowel de ouders als de moni’s en natuurlijk het allerbelangrijkst, de buddy’s nog het meest van iedereen! Zo moet het zijn! Je komt het niet elk jaar tegen dat er geen of heel weinig wrevels zijn en dat alles op rolletjes loopt. De groep was zo hecht dat er heel wat traantjes vloeiden bij het afscheid!

Ik kijk met heel veel plezier terug op dit kamp! Dankzij mijn geweldige moni – groep was dit kamp echt de max!!!

Groetjes

Inge